O portal de humor gráfico La Kodorniz presenta dúas bandas para animar o final da campaña electoral (por fin!). Trátase de Los Peperos Escozíos e Bono Jovi. Eu engadinvos as fotos orixinais dos grupos nos que se inspiran.
Eu sen dúbida quédome co meu querido Richie Sambora (centro da foto) convertido en ZP! Canto dano fixo a estética dos 80! Saú2

O prometido é debeda. Tal e como anunciara a semana pasada, aquí tedes Eu Vs Yo, a longametraxe documental sobre a situación da lingua galega realizada en abril de 2004 por Roberto Conde e Iago García. Nela expóñense imaxes de arquivo, datos sociolingüísticos, entrevistas a pé de rúa e cóntase coa participación, entre outros, de: Víctor Freixanes (director da editorial Galaxia), Xosé Luis Barreiro Rivas (politólogo), Delfín Caseiro (profesor de ensino secundario), Carme Hermida (lingüista) ou Clara Castilla (xornalista).

Eu versus Yo
Uploaded by IagoGarcia

Agardo que vos guste!

O debate de onte foi, efectivamente, histórico. Pero simplemente polo feito de non terse realizado dende hai moito tempo entre os políticos do noso país. Isto foi, ao meu ver, o mellor da cita desta pasada noite. O peor, tal e como me temía e comentei na entrada de onte foi o debate en sí mesmo. Foi todo segundo o guión previsto. Primeiro, a nivel televisivo. O maior espectáculo foi a realización. Todo un despregamento de vatios de luz e cámaras por doquier que enriqueceron moito o exterior do Hotel Monumento San Francisco e o seu claustro interior. O presentador, Alfonso Hermida ténme gustado máis noutras ocasións, é dicir cando informa e non cando simplemente cronometra, como fixo onte. E é que as condicións pactadas entre os políticos e a TVG descafeinaron moito o programa. Iso é o que agardabamos da cita histórica? Queriamos ver un debate e ao final houbo case tres monólogos. Houbo escaso corpo a corpo e iso, os votantes, que adoitan defender as ideas dun seu representante fronte a outro non mola un carallo. E ao final foi algo aburrido, o formato dos bloques (estruturados en economía, infraestruturas, autogoberno, políticas sociais e o peche), tan minutados eles. Para rematar, e segundo as enquisas a internautas nas edicións dixitais de La Voz de Galicia e El Correo Gallego (que reproduzo a continuación), o gañador foi Quintana:
Eu estou de acordo. Feijoo e Touriño repetiron o que dixeran os seus respectivos líderes estatais hai tan só dous días antes... e iso non aportou nada novo para Galicia. Soubo, a pesares de saír máis desfavorecido nos turnos de palabra -pactados antes do programa- que Touriño e Feijoo, buscar o seu oco, o seu nicho para a audiencia. E sobretodo saíuse do guión previsto do que antes falaba, marcado como unha faixa que non deixa respirar para evitar que se convertira nunha guerra só entre dous (e que dous bos peixes, que se adoita dicir!) e para que se falara dos nosos intereses como país. Gustoume o seu peche e a súa frase: "Unha Galicia dona de si". Veremos se escollemos sela o vindeiro 9-M.

Hai debate! E que debate nos ten preparado a Telegaita (un pouco de memoria histórica, por favor) para esta noite ás 21.30 horas. Adxunto unhas fotos desta mesma mañá do despregamento que atopei ao saír da miña clase de inglés (que teño moi preto de onde se vai facer, o Hotel Monumento San Francisco, en Santiago):
Primeiro de todo gustaríame dicir que cosidero o debate necesario e positivo. É unha boa maneira de observar como os partidos políticos teñen pensado actuar no noso país a pesares de tratarse dunha eleccións xerais. Que papel terán os deputados galegos en Madrid defendendo os nosos intereses. Veremos que nos teñen que dicir Touriño, Quintana e Feijoo. E agora van as miñas críticas ... O debate debería facerse en instalación do ente público de radio e televisión. É vergoñento que as instalacións de San Marcos non poidan acoller eventos desta categoría. A producción do debate tiña que ser, igualmente, propia da tele que pagamos tod@s. Non vai ser así. Na primeira fotografía podedes ver fotografías de unidades móviles dunhas productoras que externalizan o programa, concretamente Pórtico e Tripede. Que as series de ficción e outras produccións máis ou menos festivas se cedan a terceiros está ben, pero isto son palabras maiores. Deixando de lado o ámbito televisivo cómpre felicitar a Quintana, o único que non puxo condicións para acudir á cita, cousa que sí fixeron Touciño e Frijolito, aconsellados polos seus inútiles asesores. Por este motivo agardo non ver unha repetición do debate estatal, tamén necesario e interesante pero moi descafeinado polos tempos cronometrados e a escasa interlocución... Finalmente, para os amantes do medio (televisivo) adxunto a planta de realización do programa e o plató. Como podedes observar nas fotografías postas ao comezo, a segunda e terceira fotografías recollen a parte da entrada. Podedes ver a torre de iluminación e a ubicación da cámara grúa-cabeza quente. Ao carón dela poñeranse as outras dúas, respetando o eixo para non despistar aos telespectadores.
Que vostedes o vexan ben. Senón a alternativa é Esquerda Unida. Quero dicir, a semifinal de copa Barça-Valencia (Telahínco), as pelis Seis días e sete noites (LaGuan) e A tormeta do século (Antena Pies), a serie Reaper (LaCexta de ZP) e Anatomía de Gais (Cuatro) ou o altamente zapeable Hijos de Rabel (LaDeux). Puto bipartidismo. Nunca hai alternativa!

Vas caer!

Canto temos que aprender dos animais!

Da curtametraxe Entrambosmundos, que fixen con Roberto Conde e Noa García xa falei no meu blog, como podedes ver aquí ou en YouTube . Agora podedes ver como foi a rodaxe co making off...

ENTRAMBOSMUNDOS MAKING OFF
Uploaded by IagoGarcia

E como xa ven sendo habitual cada venres, con este novo vídeo pretendo entretervos unha pouquiño esta fin de semana. A vindeira, outro, un documental que codirixín precisamente con Roberto Conde... Sede pacientes!

Agora sí. Eurovisión ten sentido. Contra a unión dos países do Leste. Contra os "guaperillas" vestidos de comerciales. Contra os zorróns con pouca roupa -que empacho de tetas, carallo!-. Contra cancións que van de serias como a das gilipollas das Ketchup... Contra toda esa caspa xurde o movemento chiki-chiki.:1, el Brikindance; 2, el Crusaíto; 3, el Maiquelyason; 4, el Robocop...

Podes votar a canción de Rodolfo Chiquilicuatre (un dos personaxes do programa Buenafuente) para que vaia a Eurovisión aquí . Este ano sí que nos vamos a divertir en Eurovisión. Tardamos case tanto en que chegara o AVE a Galicia, perdón, a Cataluña, que me confundo...
E unha cousa máis. Neste mundo de hoxe no que é tan difícil atopar algo bo (musicalmente falando) hai quen do defecto fai virtude...


Isto sí que é rumba-pop e non Estopa!

Preséntovos Milagros. Unha muller e un documental. E viceversa.

MILAGROS
Uploaded by IagoGarcia
Noraboa a tod@s @s que o fixemos posible

Hoxe foi aberto á circulación o tramo Santiago - Brión da autovía AG-56, que unirá, cando estea rematada, a capital de Galicia e Noia. O presidente Touriño (Touciño, Torito) e María José Caride (Caribe) posaban orgullosos nun acto que tufaba a campaña electoral, cousa normal tendo en conta as datas nas que nos atopamos (pero foi licitada polo PP, non si?)... Sexa como fora era unha infraestrutura moi necesaria para cidadáns de localidades coma Bertamiráns, que co crecemento demográfico dos últimos anos e o conseguinte aumento de vehículos, sufrían importantes retencións pola vella estrada... A cuestión é que precisamente hoxe me fixeron chegar unhas fotografías doutro acto institucional de alto nivel (chámaselle así, pero non deixan de ser paripés de politiqueo barato) no que eu estiven cando traballei no Gabinete de Comunicación do Concello de Ames. Cando a apertura do curso se fixo no colexio amiense do Agro do Muíño. Faime gracia ver a Touriño e a Sánchez Piñón tentando ser "coleguillas" dunha alumna na aula de informática e eu en segundo plano, de pé, gravando o momento:
Gracias César Galdo pola toma. Gracias Flor Robleda por mandarmas. Boa fin de semana!

Desexo a todol@s visitantes do meu blog unha boa fin de semana. E para entreter aos que gocen de tempo de lecer estes días posteo un vídeo que veño de colgar recentemente en YouTube. Trátase dunha curtametraxe que realicei con compañeiros de facultade (antes) e de profesión (agora). Trata o tema da violencia de xénero... A pesares da "dureza" da trama agardo que sexa do voso agrado.

Saú2

Gozan dun bo retiro os meus pais na capital de A Mahía, Bertamiráns. Alí fixeron unha fermosa casiña onde aproveitan hoxe as fins de semana e os días de lecer e aproveitarán mañá a doce xubilación. Fixen unhas fotos (da casa e da vila) para documentarvos sobre a súa acertada construcción arquitectónica e ubicación xeográfica. Aquí vos quedan...
IMOS AGORA COA FERMOSA VILA DE BERTAMIRÁNS....
Comezamos polo paseo fluvial:
Agora a Praza do Concello:
A casa consistorial amiense:
A Praza de A Mahía:
E a miña praza favorita da vila, a de Chavián, cos detalles do parque infantil, o campo de fútbol sala, a casa da cultura e o centro de saúde:
Isto foi todo o que deu de si unha fotográfica tarde invernal (chuva incluída) na capital amiense

Todavía recordo con certa nostalxia aquel día.Unha tarde de primavera converteuse nunha improvisada rodaxe dun videoclip que servíu para que Iago García aprendera a montar mellor (refírome a vídeos co avid, clarostá)... acompañárono na aventura o grupo OS FONSECOS. Trátase de Samanta Fernández e Lucía Cortiñas (voz, guitarras e batería), Roberto Conde (animador) e Mery Loira (animadora)... Entre todos (Noa García deixounos a cámara) fixemos esta homenaxe. Para a xente que é de puta madre e de pata negra. Viva a Praza de Fonseca!

Até a próxima!

Estou ata os mesmísimos da SGAE (Se forades traballar á batea carallo! -que diría o outro-)!!!!!!!!

Quen non recibe no seu mail moitas mensaxes con publicidade. É o denomeado spam. A min hai unha caste de mensaxes que me molestan especialmente. Aquelas que venden viagras e promocionan alongamentos de pene (sen coñerceme a min e o máis importante, sen que lles presentara a ela)... Precisamente Berto Romero na súa sección en Buenafuente fixo unha interesante e irónica reflexión esta mesma semana sobre o asunto coa cal me sinto totalmente identificado... Aquí vos queda:

A piques de comezar a campaña electoral o Partido Popular fixo xa a súa estrataxema para confundir (aínda máis do que o fixo durante toda a súa lexislatura na oposición) ao electorado. Prescindir de Alberto Ruiz Gallardón para as listas ao Congreso. Esta decisión de Rajoy xa está dando os seus frutos. Os apoios ao alcalde de Madrid multiplícanse ao mesmo tempo que as críticas á executiva acebes-zaplanesca do partido. De feito proliferan blogs de apoio pro-Gallardón na rede con máis de 80.000 votos a día de hoxe: Que ben lles saíu a xogada! Se o alcalde cumpre a súa promesa, dimitirá do seu cargo, cedéndollo, con probabilidade a Ana Botella. Pensa alguén que a Rajoy non lle afectou a ostia que se meteu no helicóptero? Hai peor maneira de perder os votos dunha cidade con máis de 4 millóns de habitantes?. A min só me queda darlles a noraboa!
En el fondo, te tienen miedo Alberto é o lema escollido nun dos blogs de apoio ao (aínda) alcalde de Madrid

Os galegos non somos especialmente coidadosos co noso entorno. Lémbrome agora da multa millonaria que a UE quixo poñernos hai uns meses por destrozar mediambientalmente a ría de Vigo, a especulación urbanística na costa ou mesmo moitos barrios das cidades galegas (véxase o mal chamado "ensanche" compostelano, quizais "estreche" o defina con maior claridade). Déixovos unha colección de instantáneas tomadas por internautas do país que reflicten as chapuzas "made in Galicia". Podedes ver máis ou remitir ás vosas na edición dixital de La Voz de Galicia.

Inmigrante ilegal recén chegado ao aeroporto de Barajas? Welcome to Spain!, un estado no que a seguridade brilla pola súa ausencia. Estimado narcotraficante, querido albanokosovar roubachalés, prezada prostituta manipulada por mafias... recibímoste cos brazos abertos (e as portas). Máis info no vídeo que segue:

Quizais o nadal sexa a época do ano na que máis electricidade (para alumeado) se consume. Nestes tempos de cambio climático Greenpeace quere que moderemos o consumo...

En decembro de 1969, John Lennon gastou máis dun millón de dólares nunha campaña coa seguinte frase: "A guerra rematou, bo Nadal". Era unha protesta pola guerra do Vietnam.

Dous anos despois, a finais de outubro de 1971, coa axuda do productor Phil Spector, Lennon grabou a canción coa mesma idea e a mesma frase. En realidade, recreábase nunha canción popular, antiquísima, do século XVIII, chamada 'Skewball', sobre un cabalo de carreiras. Pero esta versión de John converteuse na canción que máis se oe no mundo durante estas festas... O mundo segue xirando nestas datas de consumismo e gula. Hai guerras, o planeta está cada vez máis fodido, o pan vale moitos centimos máis que hai escasamente un mes... Esta é a miña particular felicitación. BO NADAL A TOD@S AOS MEUS AMIG@S!

Pedro Carreño, Ministro de Interior y Justicia de Venezuela debátese entre o socialismo e o capitalismo...

Encheron 10 noites seguidas o Prudential Center de Newark, sito en Nova Jersey, a súa casa... E agora a xira Lost Highway continúa en Canadá, deixando perlas coma ésta, en Ottawa, que demostra que cos anos melloran o seu directo, o seu estilo... Savoir faire dise en francés. Richie e Jon subidos nunha plataforma no medio do público interpretando I'll Be There For You. Para correrse. E non hai máis que dicir... O audio está nítido, pero xa sei que a imaxe é mellorable. Aínda así creo que merecía unha entrada no blog. Que chegue canto antes o 1 de xuño do ano que ven para admirar a unha das mellores bandas rockeiras dos últimos 25 anos. A cita, xa sabedes, no Olímpico de Montjuic en BCN. Aínda estades a tempo de mercar as entradas. Iso sí, as máis caras e próximas ao escenario xa están esgotadas.

Fin de semana de colección de vídeos de YouTube.
Trala recente polémica entre Chávez e o Rei, aí vai outro vídeo que amosa o carácter do monarca. Nunha visita ao País Vasco non dubidou en facer o que ides ver a certos manifestantes que estaban na súa contra...

Un 'ex' deses que se recordarán toda a vida: Manuel Fraga. Perder os nervios e decir verdades "a pelo" foron dúas das súas máximas na política...


E ademais un galano: Esta curiosa curtametraxe na súa... ¿honra?

A mensaxe subliminal que esconden os Lunnis...

...E os goles que se marcan na Liga alemana. País, o xermano, no que, por certo, son expertos en salchichas

E até aquí. A rañala, raparig@s!

Xa teño a miña entrada para ir ver a Bon Jovi... e comparto a miña ledicia posteando o seu último videoclip. En exclusiva para ti e só no meu blog. Gozade de 'Till We Ain't Strangers Anymore, unha fermosísma balada a dúo con Le Ann Rimes (Sí, a da banda sonora do Bar Coyote).

5 anos e 9 días despois volverei estar con eles...Estimados Richie Sambora, Tico Torres, Jon Bon Jovi e David Bryan:
Con vós pasei a mellor da noite da miña vida (se exceptuamos as pasadas en compaña feminina, claro está). Agardo que o vindeiro 1 de xuño (que amarga espera) se repita a éxtase orgásmica do voso directo. See you!

Pipi, Luci, Bon y otras chicas del montón. Quero dicir O rei, Chávez, ZP e o primo de Rajoy. Ou sexa tontosdocú escrito toxunto. Eu non sei se esta xente pode representar a alguén máis ca eles mesmos...

Rajoy: "Mi primo, catedrático de física en la Universidad de Sevilla..."

Pérez Varela, culture conselleiro. Este insigne personaxe non só tirou os cartos facendo o mausoleo de Fraga, máis coñecido co nome de Cidade da Cultura. Tamén, cando había Xacobeo -ese invento de non sei que cousa de entre X anos que o chirimbolo cae en domingo 25 de xullo e que o Corte Inglés aproveita para vender cunchas de vieira e gaitas pequenas, pero bueno, o tamaño non importa se nos cremos as mentiras-, traía aos grupos máis reseñables do panorama musical internasioná. Pa presumir!!!!. Normal. Na Galicia dos trens de alta velocidade, do emprego de calidade, das autovías e autopistas máis rápidas e seguras... o que sobraban eran cartos. E o por aquel entón conselleiro (non vou dicir noso porque eu nunca votaría tal cousa) traíanos a Daviz Bobi, aos Seminal Brodes e a Vrian Adans. Porque en Jalisia outra cousa non, pero cultura hóuboa por doquier e tal dende que os gandeiros non protestaban pola cota láctea (cando os grises que non permitían protesta aljunha). Non me extraña que se lle acabara facendo unha Cidade da. País. Disfruten (gocen en idioma xunteiro-telegaiteiro) do seguinte vídeo vostedes que coma galegos estudiaron (ou polo menos podían facelo) nunha das tres excelentes universidades que temos, cunha formación de profesorado e unha calidade material e práctico-teórica acolloante. Xente culta vamos.

Hristo Stoichkov xa non é, dende hai máis dunha semana, adestrador do Celta. O certo é que o búlgaro foi un xogador de excepción, pero aterrou en Peinador sen ter demostrada a súa calidade como técnico. Iso demostrouno de novo co equipo da cidade olívica, que nunca acadou un bo nivel de xogo. Porén, eu gardo un moi grato recordo da entrevista que mantiven con el escasos días despois de que chegara a Vigo. Por ese motivo achego no seguinte enlace o número do xornal do Celta (21) no que o entrevisto (páxs 16 e 17). Aviso para non iniciados: A páxina á que vos leva o link é a dun servidor que permite baixar o arquivo gratis. Unha vez nela seleccionade descarga gratuita. Introducide a clave que sae en pantalla e premede descargar. Gardade o arquivo e unha vez rematado o proceso, abrídeo.

Xornal do Celta, número 21, coa entrevista a Hristo

O meu colega Roberto chivoume a existencia deste spot, que eu, a verdade, non coñecía. É verdadeiramente interesante como a cadea de supermercados Gadis, amplamente estendida na nosa terra, define aos galegos. Eu, pola miña banda, penso que acertaron. E vós?

Hoxe martes, dobre actualización do blog. Logo da excepcional versión de Heidi de Santiago Segura vai unha sobre min. Sobre o meu frikismo. Íntimamente relacionado, entre outras moitas cousas coa banda de rock Bon Jovi. O certo é que é un grupo denostado por moitos, especialmente porque moitos opinan que se venderon á comercialidade e que renegan do seu pasado rockeiro. Outros tantos pensan que son frívolos e chulos. Discrepo. E os vídeos que poño a continuación amosan o seu lado máis amable e humano. Todos son moi recentes. Pertencen ao Saturday Night Live da NBC norteamericana desta pasada fin de semana. É un programa no que a música é a protagonista, con bandas que teñen novo traballo. Unha banda fai de anfitriona de outra, convidada -normalmente a de maior veteranía é a anfitriona-. Logo de estar tres veces neste programa como convidados ao longo da súa historia, Bon Jovi son anfitrións doutro gran grupo: Foo Fighters. Os anfitrións fan de presentadores e cobran protagonismo en sketch cómicos.

Primeiro video -lamento que non teña subtítulos-. Unha adolescente, no ano 1986, escribe no seu diario, queixándose da súa miserable existencia. Entre outras cousas a súa nai non lle deixa ir ao concerto de Bon Jovi con Cinderella (outra long hair band da mesma época). De súpeto, o poster de Jon que ten no seu cuarto, cobra vida, ataviado coa estética propia de cando tocaba nos 80. Jon fala con ela. El coa súa idade era un apaixoado da música, soñou con ter un grupo de rock e conseguiuno... Ela ten os soños tópicos: quere alugar un apartamento a súa corta idade, converterse en actriz e ter moitos amoríos. 21 anos despois atoparanse de novo no programa no que transcorre a ficción. Sen desperdicio.


Segundo video -volvo lamentar que isto pareza a BBC-. Nesta ocasión é o comezo do programa. Normalmente o/s anfitrión/s encárganse de levar a parte cómica do show e darlle paso os temas que interpreta o grupo convidado. Ninguén no público cre a Jon cando di que non van tocar esa noite. Varios espectadores impídenlle que se produza o monólogo inicial. O último de todos é Richie Sambora, guitarrista do grupo, que olvida o guión e despois de que lle chive o Jon o que ten que dicir, deciden facer o mellor que saben facer, tocar no escenario co grupo. De novo sen desperdicio.


Agora este vídeo cómico no que aparecen Jon Bon Jovi, Dave Grohl (exbatería de Nirvana e líder de Foo Fighters) e Taylor Hawkins (batería deste último grupo). Rinme moitísimo. O título desta peza audiovisual e: "Xente que recibe unha ostia xusto antes de comer"....


A rañala, raparigos!

It´s good to be back!, que diría o outro. Moi boas de novo e desculpade a tardanza en actualizalo meu blog. Fágoo cun vídeo verdadeiramente curioso. Quen non se lembra da serie de animación xaponesa Heidi? Para aqueles aos que lles custe facer memoria achego este cómico vídeo: trátase dunha dobraxe de Santiago Segura dunha escena desta serie infantil... Preséntaa el mesmo e nuns segundos comeza. Xulgade vós mesmos:


Polo de agora nada máis (e nada menos)