Sen PRISA, pero sen pausa. Diso se trata cando un está a buscar chollo. Ese foi un dos motivos polos que tanto me ausentei do meu bló. Digo o de PRISA porque o último mes estiven traballando na Cadena Ser, en Radio Nordés, na Costa da Morte. E claro, no apartamento no que residín nin internet, nin ordenador, nin nada.Así era difícil actualizar contidos... Veño contento de Cee, a vila mariñeira onde estiven a maior parte do tempo. Era o meu primeiro mes de contrato en serio. Nin prácticas, nin ostias. Un mileurista máis (case case). Pero todo o bo se acaba e xa estou de novo no paro ao tratarse dunha sustitución. Pero tráiovos, unha mostra dalgunhas das cousas que facía a diario na rutina do mundo da información daquela zona. A ver se escoitándome perdoades a miña prolongada ausencia... Aínda que non creo que esta páxina teña moitas visitas... Sabes que agradezo a túa!
Para baixar os audios preme free/download nas páxinas de enlace. Se che piden o código que sae en pantalla introdúceo. Ao mellor tes que esperar un pouco ata que saia o link de descarga. Non pidas, máis, é gratis! (non é tan difícil, de verdade!). Reproduce o arquivo no teu reproductor mpPies... Sí. Esa voz horrible é a miña!!!!!

MATINAL

ENTREVISTA A UNHA PROFESORA MOI ESPECIAL... OS SEUS ALUMN@S CANTAN O CHIKI-CHIKI AO ESTILO MUXIÁN (ESCOITAR PARA CRER)

ENTREVISTA A ANTÓN SOBRAL, ARTISTA E COORDINADOR DO "ENCONTRO E NATUREZA MAN DE CAMELLE"

NOTICIA SOBRE ENERXÍA EÓLICA EN MUXÍA


Por certo, volvo estar no mercado. E non o digo por estar solteiro, senón porque busco traballo. Se atopas ofertas interesantes por aí. Faimas saber! Gracitas Morales!

Xa facía tempo que non me pasaba polo meu blog. Pero todo ten unha explicación. Un dos motivos que me mantivo ocupado é a preparación da curtametraxe "Amor a catro patas", do cineasta e amigo Roberto Conde. Precisamente podedes velo baixo estas liñas facendo un white balance (un balance guay vamos).
Participo nesta comedia que comezou onte a súa rodaxe como director de fotografía e ademais, o guionista (Roberto, de novo) tivo a (xenial?) idea de incluirme nun "cameo" no que fago de presentador de TV.
Moita merda a tod@s @s que participamos nesta curtametraxe!. Estade atentos ao blog porque seredes os primeiros en ver o que se vai facendo! Unha aperta. Boa fin de semana!

Ramón Calderón, un inútil metido a presidente do Real Madrid. Un actor italiano faise por pasar por Nicolas Cage e cólase no estadio Santiago Bernabéu. Regálanlle dúas camisetas e fano socio do clube. Ninguén ten un mínimo de cultura xeral? Esqueceron as gafas/lentillas? Bravo ÑORRDOSSS!

Así votamos os galegos nos últimos anos:
Afortunadamente o escrutinio no resto do estado provocou que a nena de Rajoy non se chamase Victoria...

Temos sentido do humor. Ao final o 'ChikiChiki' vai a Eurovisión, logo de ser elexido o pasado sábado. Gustoume moito o artículo ao respecto que publica hoxe Pablo Carbonell en El País. Aquí volo deixo:

Que España es un país que adora la sátira, lleva la parodia en sus genes y el esperpento en la piel es algo que aunque queramos disimular nos asoma por el chiringuito más insospechado. Que las compañías discográficas atraviesan un momento comatoso, con un pie en el archivo y el otro en una eterna cuesta de enero, es difícil de escamotear por los gimientes responsables de la industria musical. La sociedad espera el advenimiento del artista nacido en la calle de voz personal, y con su fallo favorable a enviar a Belgrado a Rodolfo Chikilicuatre expresó con claridad, ¡oh, paradoja!, que está aburrida de productos donde el alarde de profesionalidad oculta la ausencia de mensaje.
La predilección de la audiencia por Rodolfo Chikilicuatre, estereotipo satírico de cualquier cantante mediocre, es un grito populachero y liberador que esperamos sea escuchado por los responsables de pespuntear el hilo musical en el tejido de nuestra sociedad. TVE, por vez primera y en un alarde democrático, abrió a los aspirantes a estrella mediática la participación en el concurso a través de la plataforma MySpace. Allí los internautas pudieron elegir a sus favoritos. Además recogió vía telefónica durante la premonitoria gala Salvemos Eurovisión el fallo de la audiencia. Raffaella Carrà fue la encargada de desvelar cerca de las dos de la madrugada el veredicto. El pueblo soberano había decidido inapelablemente (¿porque se la pela?) que desea ser representado en Eurovisión por un personaje de ficción con tupé y acento argentino postizo. Olé. Prácticamente nos representa un dibujo animado. En el plató se montó un conato de motín. José Luis Uribarri, que se toma Eurovisión muy en serio, decía que no con el dedo. Rosa, previendo agresiones o que la gente lanzara objetos al escenario, intentó calmar los ánimos asegurando que Rodolfo Chikilicuatre es un tipo muy simpático y muy buena gente. Al final, todos los artistas acompañaron al cómico sobre el escenario en esa coreografía candidata a convertirse por méritos propios en la tontería oficial de las verbenas populares.
Rodolfo Chikilicuatre, creación del gran actor David Fernández, defenderá a España en lo que, irremediablemente, intuimos será la gran fiesta de nuestra identidad más profunda; la expresión de nuestra raíz chirigotera, de nuestra sempiterna necesidad de tomarnos todo a chota. Rodolfo nos ahorrará además el lamentable espectáculo de ver cómo la industria arroja al ostracismo al artista al que acaba de subir a su peana. ¡Por el mismo precio! ¡Viva la chufla!
Sobre las espaldas de un personaje de ficción puede sostenerse el fracaso, el estrellato, el peso de la envidia e incluso el éxito en un festival tan gafe como el de Eurovisión. Felicidades, pues, a Rodolfo y a su grupo de baile por este importante logro en su inexistente carrera, y felicidades también a La Casa Azul por ahorrarse mostrar su talento en la macrofiesta de la canción hortera que se perpetrará, si no lo remedia el cielo, el próximo 24 de mayo en Belgrado. Felicidades, España.
PABLO CARBONELL 10/03/2008 en El País

Plácido Domingo, Jodido Lunes:

O portal de humor gráfico La Kodorniz presenta dúas bandas para animar o final da campaña electoral (por fin!). Trátase de Los Peperos Escozíos e Bono Jovi. Eu engadinvos as fotos orixinais dos grupos nos que se inspiran.
Eu sen dúbida quédome co meu querido Richie Sambora (centro da foto) convertido en ZP! Canto dano fixo a estética dos 80! Saú2

O prometido é debeda. Tal e como anunciara a semana pasada, aquí tedes Eu Vs Yo, a longametraxe documental sobre a situación da lingua galega realizada en abril de 2004 por Roberto Conde e Iago García. Nela expóñense imaxes de arquivo, datos sociolingüísticos, entrevistas a pé de rúa e cóntase coa participación, entre outros, de: Víctor Freixanes (director da editorial Galaxia), Xosé Luis Barreiro Rivas (politólogo), Delfín Caseiro (profesor de ensino secundario), Carme Hermida (lingüista) ou Clara Castilla (xornalista).

Eu versus Yo
Uploaded by IagoGarcia

Agardo que vos guste!

O debate de onte foi, efectivamente, histórico. Pero simplemente polo feito de non terse realizado dende hai moito tempo entre os políticos do noso país. Isto foi, ao meu ver, o mellor da cita desta pasada noite. O peor, tal e como me temía e comentei na entrada de onte foi o debate en sí mesmo. Foi todo segundo o guión previsto. Primeiro, a nivel televisivo. O maior espectáculo foi a realización. Todo un despregamento de vatios de luz e cámaras por doquier que enriqueceron moito o exterior do Hotel Monumento San Francisco e o seu claustro interior. O presentador, Alfonso Hermida ténme gustado máis noutras ocasións, é dicir cando informa e non cando simplemente cronometra, como fixo onte. E é que as condicións pactadas entre os políticos e a TVG descafeinaron moito o programa. Iso é o que agardabamos da cita histórica? Queriamos ver un debate e ao final houbo case tres monólogos. Houbo escaso corpo a corpo e iso, os votantes, que adoitan defender as ideas dun seu representante fronte a outro non mola un carallo. E ao final foi algo aburrido, o formato dos bloques (estruturados en economía, infraestruturas, autogoberno, políticas sociais e o peche), tan minutados eles. Para rematar, e segundo as enquisas a internautas nas edicións dixitais de La Voz de Galicia e El Correo Gallego (que reproduzo a continuación), o gañador foi Quintana:
Eu estou de acordo. Feijoo e Touriño repetiron o que dixeran os seus respectivos líderes estatais hai tan só dous días antes... e iso non aportou nada novo para Galicia. Soubo, a pesares de saír máis desfavorecido nos turnos de palabra -pactados antes do programa- que Touriño e Feijoo, buscar o seu oco, o seu nicho para a audiencia. E sobretodo saíuse do guión previsto do que antes falaba, marcado como unha faixa que non deixa respirar para evitar que se convertira nunha guerra só entre dous (e que dous bos peixes, que se adoita dicir!) e para que se falara dos nosos intereses como país. Gustoume o seu peche e a súa frase: "Unha Galicia dona de si". Veremos se escollemos sela o vindeiro 9-M.

Hai debate! E que debate nos ten preparado a Telegaita (un pouco de memoria histórica, por favor) para esta noite ás 21.30 horas. Adxunto unhas fotos desta mesma mañá do despregamento que atopei ao saír da miña clase de inglés (que teño moi preto de onde se vai facer, o Hotel Monumento San Francisco, en Santiago):
Primeiro de todo gustaríame dicir que cosidero o debate necesario e positivo. É unha boa maneira de observar como os partidos políticos teñen pensado actuar no noso país a pesares de tratarse dunha eleccións xerais. Que papel terán os deputados galegos en Madrid defendendo os nosos intereses. Veremos que nos teñen que dicir Touriño, Quintana e Feijoo. E agora van as miñas críticas ... O debate debería facerse en instalación do ente público de radio e televisión. É vergoñento que as instalacións de San Marcos non poidan acoller eventos desta categoría. A producción do debate tiña que ser, igualmente, propia da tele que pagamos tod@s. Non vai ser así. Na primeira fotografía podedes ver fotografías de unidades móviles dunhas productoras que externalizan o programa, concretamente Pórtico e Tripede. Que as series de ficción e outras produccións máis ou menos festivas se cedan a terceiros está ben, pero isto son palabras maiores. Deixando de lado o ámbito televisivo cómpre felicitar a Quintana, o único que non puxo condicións para acudir á cita, cousa que sí fixeron Touciño e Frijolito, aconsellados polos seus inútiles asesores. Por este motivo agardo non ver unha repetición do debate estatal, tamén necesario e interesante pero moi descafeinado polos tempos cronometrados e a escasa interlocución... Finalmente, para os amantes do medio (televisivo) adxunto a planta de realización do programa e o plató. Como podedes observar nas fotografías postas ao comezo, a segunda e terceira fotografías recollen a parte da entrada. Podedes ver a torre de iluminación e a ubicación da cámara grúa-cabeza quente. Ao carón dela poñeranse as outras dúas, respetando o eixo para non despistar aos telespectadores.
Que vostedes o vexan ben. Senón a alternativa é Esquerda Unida. Quero dicir, a semifinal de copa Barça-Valencia (Telahínco), as pelis Seis días e sete noites (LaGuan) e A tormeta do século (Antena Pies), a serie Reaper (LaCexta de ZP) e Anatomía de Gais (Cuatro) ou o altamente zapeable Hijos de Rabel (LaDeux). Puto bipartidismo. Nunca hai alternativa!

Vas caer!

Canto temos que aprender dos animais!

Da curtametraxe Entrambosmundos, que fixen con Roberto Conde e Noa García xa falei no meu blog, como podedes ver aquí ou en YouTube . Agora podedes ver como foi a rodaxe co making off...

ENTRAMBOSMUNDOS MAKING OFF
Uploaded by IagoGarcia

E como xa ven sendo habitual cada venres, con este novo vídeo pretendo entretervos unha pouquiño esta fin de semana. A vindeira, outro, un documental que codirixín precisamente con Roberto Conde... Sede pacientes!

Agora sí. Eurovisión ten sentido. Contra a unión dos países do Leste. Contra os "guaperillas" vestidos de comerciales. Contra os zorróns con pouca roupa -que empacho de tetas, carallo!-. Contra cancións que van de serias como a das gilipollas das Ketchup... Contra toda esa caspa xurde o movemento chiki-chiki.:1, el Brikindance; 2, el Crusaíto; 3, el Maiquelyason; 4, el Robocop...

Podes votar a canción de Rodolfo Chiquilicuatre (un dos personaxes do programa Buenafuente) para que vaia a Eurovisión aquí . Este ano sí que nos vamos a divertir en Eurovisión. Tardamos case tanto en que chegara o AVE a Galicia, perdón, a Cataluña, que me confundo...
E unha cousa máis. Neste mundo de hoxe no que é tan difícil atopar algo bo (musicalmente falando) hai quen do defecto fai virtude...


Isto sí que é rumba-pop e non Estopa!

Preséntovos Milagros. Unha muller e un documental. E viceversa.

MILAGROS
Uploaded by IagoGarcia
Noraboa a tod@s @s que o fixemos posible

Hoxe foi aberto á circulación o tramo Santiago - Brión da autovía AG-56, que unirá, cando estea rematada, a capital de Galicia e Noia. O presidente Touriño (Touciño, Torito) e María José Caride (Caribe) posaban orgullosos nun acto que tufaba a campaña electoral, cousa normal tendo en conta as datas nas que nos atopamos (pero foi licitada polo PP, non si?)... Sexa como fora era unha infraestrutura moi necesaria para cidadáns de localidades coma Bertamiráns, que co crecemento demográfico dos últimos anos e o conseguinte aumento de vehículos, sufrían importantes retencións pola vella estrada... A cuestión é que precisamente hoxe me fixeron chegar unhas fotografías doutro acto institucional de alto nivel (chámaselle así, pero non deixan de ser paripés de politiqueo barato) no que eu estiven cando traballei no Gabinete de Comunicación do Concello de Ames. Cando a apertura do curso se fixo no colexio amiense do Agro do Muíño. Faime gracia ver a Touriño e a Sánchez Piñón tentando ser "coleguillas" dunha alumna na aula de informática e eu en segundo plano, de pé, gravando o momento:
Gracias César Galdo pola toma. Gracias Flor Robleda por mandarmas. Boa fin de semana!

Desexo a todol@s visitantes do meu blog unha boa fin de semana. E para entreter aos que gocen de tempo de lecer estes días posteo un vídeo que veño de colgar recentemente en YouTube. Trátase dunha curtametraxe que realicei con compañeiros de facultade (antes) e de profesión (agora). Trata o tema da violencia de xénero... A pesares da "dureza" da trama agardo que sexa do voso agrado.

Saú2

Gozan dun bo retiro os meus pais na capital de A Mahía, Bertamiráns. Alí fixeron unha fermosa casiña onde aproveitan hoxe as fins de semana e os días de lecer e aproveitarán mañá a doce xubilación. Fixen unhas fotos (da casa e da vila) para documentarvos sobre a súa acertada construcción arquitectónica e ubicación xeográfica. Aquí vos quedan...
IMOS AGORA COA FERMOSA VILA DE BERTAMIRÁNS....
Comezamos polo paseo fluvial:
Agora a Praza do Concello:
A casa consistorial amiense:
A Praza de A Mahía:
E a miña praza favorita da vila, a de Chavián, cos detalles do parque infantil, o campo de fútbol sala, a casa da cultura e o centro de saúde:
Isto foi todo o que deu de si unha fotográfica tarde invernal (chuva incluída) na capital amiense

Todavía recordo con certa nostalxia aquel día.Unha tarde de primavera converteuse nunha improvisada rodaxe dun videoclip que servíu para que Iago García aprendera a montar mellor (refírome a vídeos co avid, clarostá)... acompañárono na aventura o grupo OS FONSECOS. Trátase de Samanta Fernández e Lucía Cortiñas (voz, guitarras e batería), Roberto Conde (animador) e Mery Loira (animadora)... Entre todos (Noa García deixounos a cámara) fixemos esta homenaxe. Para a xente que é de puta madre e de pata negra. Viva a Praza de Fonseca!

Até a próxima!

Estou ata os mesmísimos da SGAE (Se forades traballar á batea carallo! -que diría o outro-)!!!!!!!!